Korpus kadetów w Legnickim Polu. Szkoła oficerów w klasztorze benedyktynów od 1838 do 1920 roku

Przez osiemdziesiąt dwa lata w barokowym klasztorze benedyktynów w Legnickim Polu, wtedy Wahlstatt, nie mieszkali mnisi, tylko chłopcy w mundurach. Pruska szkoła kadetów zajmowała dawne opactwo od 1838 do 1920 roku i to ona dobudowała do klasztoru koszary, które stoją przy ulicy Benedyktynów do dziś.

1810

Pruskie państwo przeprowadza sekularyzację. Opactwo w Wahlstatt, odbudowane przez benedyktynów z Broumova w XVIII wieku, zostaje zamknięte, a jego dobra przechodzą na państwo, a potem w ręce prywatne. Historię samego klasztoru i barokowej bazyliki opisujemy w osobnym wpisie.

1836

Pruska administracja finansowa kupuje od ówczesnego właściciela, rodziny von Knorr, działkę i dawne budynki opactwa. Narodowy Instytut Dziedzictwa podaje, że w tym samym roku budynki przeznaczono na siedzibę korpusu kadetów, a rozbudowę barokowego zespołu zaprojektował Karl Friedrich Schinkel.

1838

Szkoła rusza. Była drugą pruską szkołą kadetów po Poczdamie i na początku miała 40 miejsc. Z czasem liczbę kadetów podniesiono do 200, a do klasztoru trzeba było dobudować kolejne skrzydło.

1838-1841

Powstają koszary kadetów, dom komendanta i lazaret, dziś przy ulicy Benedyktynów i w rejestrze zabytków. W koszarach mieszka dziś dom pomocy, w domu komendanta jest administracja. Od strony ogrodu klasztor dostał nowe skrzydło.

1859

Do szkoły trafia Paul von Hindenburg, od 1925 roku prezydent Rzeszy. Biografia Niemieckiego Muzeum Historycznego zapisuje, że po krótkim pobycie w gimnazjum przeszedł do szkoły kadetów w Wahlstatt, a potem do Berlina. Wśród najbardziej znanych uczniów wymienia się też Manfreda von Richthofena i Helmutha von Pannwitza.

1894-1898

Szkoła dostaje nowy budynek szkolny, a obok niego domy i budynki gospodarcze, w tym filtrownię. Zabudowania przechodzą przebudowę w stylu neobarokowym.

9 marca 1920

W wyniku traktatu wersalskiego szkoła kadetów musi zostać rozwiązana. W budynkach działa dalej państwowy zakład wychowawczy, a nauka trwa.

1934 i lata wojny

Od 9 kwietnia 1934 roku zakład działa jako narodowopolityczny zakład wychowawczy, w skrócie Napola. W czasie II wojny światowej w zabudowaniach urządzono obóz jeniecki Oflag VIII F, w którym trzymano żołnierzy francuskich, radzieckich i jugosłowiańskich.

1945-1958

Po wojnie budynki zajmuje Armia Czerwona, potem Wojsko Polskie. W marcu 1957 roku władze wojewódzkie przejmują kompleks od wojska z przeznaczeniem na dom pomocy społecznej, a 22 września 1958 roku otwierają w nim zakład dla kobiet.

Dziś

Dom pomocy społecznej działa w dawnym klasztorze i dawnych koszarach do dziś, więc budynki ogląda się z zewnątrz, z placu i ulicy Benedyktynów. Wnętrza otwarte dla przyjezdnych to barokowa bazylika i gotycki kościół z Muzeum Bitwy Legnickiej, oddziałem Muzeum Miedzi w Legnicy. O samym starciu z 1241 roku, od którego wzięła się nazwa wsi, piszemy we wpisie o bitwie pod Legnicą.